بخشی از کتاب سبک شناسی معماری ایران تالیف شادروان دکتر محمد کریم پیرنیا

*آبساب: آجر تراش داده شده ای که با آجر دیگر در آب ساییده شده باشد.
آجر پیش بر:آجری که قبل از پخت بصورت دلخواه شکل داده می شود.
*آژند:ملات,خمیری است که فاصله میان مصالح را پر کرده,قطعات مختلف را به هم می چسباند.
*آفتابگیر:بخش رو به جنوب غربی,یا جنوب شرقی ساختمان.
*آفتاب کور:بخش رو به غرب ساختمان.
*آمود:آرایشی که پس از پایان کار ساختمانبر آن بیفزایند,تزیین الحاقی,نماسازی سنگی,آجری,کاشیکاری و گچ بری.
*آهیانه:به معنی جمجمه,در گنبدهای دو پوسته,پوشش زیرین را گویند,به کدنبه نیز مصطلح می باشد.
*آسمانه:سقف.
*ارش:اندازه از نوک انگشت تا آرنج,در معماری به اندازه شش گره)40 سانتی متر(
*ازاره:بخشی از پایین دیوار است که معمولا برای استحکام بیشتر آمودی از سنگ و کاشی دارد.
*ازج_ازغ:به معنی شاخه های انگور یا بیاره خربزه که شکلی کج است,در معماری پوشش منحنی )یاسغ(را گویند.
*اسلیمی:نقشی گردان یا انحنادار است.
*استودان:استخوان دان,جای نگهداری استخوان مردگان )در کیش زرتشتی(مانند آرامگاههای نقش رستم فارس.
*اسپر:دیواره جداکننده,دیوارهایی که میان دو پایه باربر می سازند,بخشی از نمای ساختمان که در و پنجره نداشته باشد.
*اشکوب:طبقه,سقف.
*افراز:ارتفاع,بلندی.
*انبسان:کنتراست.
*اندود دیمه:اندودی است که از خمیر آهک و خاکستر چوب بدست می آید,برای آب بندی بدنه آبگیرها و بندها,دیوار را به دیمه می اندازند و آنقدر ماله میکشند تا کاملا صیقلی و سخت شود.
*انگدان:بخشاب,تقسیم کننده آب جویهایی سنگی که در پشت سدها برای تقسیم آب می سازند.
*اوزیر_افزیر:واداشتن,در معماری به معنی استخوان بندی بناست.
*ایدری:مصالحی که از محل برداشته می شود.